
Outra fotografía:
Tipo de ben: Igrexa,
Concello: A Gudiña
Parroquia: San Lourenzo
Lugar: San Lourenzo de Pentes
Outra denominación do ben: igrexa de san lourenzo
Cronoloxía: Idade Moderna (XVI-XVIII),
Descrición:
Pequena igrexa dunha soa nave a dúas augas con tellado de pizarra rematada nun presbiterio un pouco máis alto a catro augas, encalada. A fachada é sinxela, cunha porta grande e arquitrabada con grandes doelas e rematada cunha espadana ben mensurada con dous ocos para as campás nun corpo cadrado debaixo doutro corpo triangular cun oco e rematado cunha cruz de pedra entre dous pináculos piramidais.
Fotogrametría:
Propiedade: Privada
Uso actual: Equipamento
Código no Catálogo da Xunta:
Categoría do Ben: Catalogado (Catálogo da Xunta e dos PXOM)
Elementos mobles:
Tradición oral:
Hai unha lenda que conta que cando o pobo quixo facer unha igrexa, como non había moito espazo e a xente non se puña dacordo, acordaron xunguir unha xunta de bois e deixalos soltos. Onde parasen os bois a pastar, alí se faría a igrexa. E alí se fixo, como a 200 metros da aldea.
Historia recente do ben:
Referencias bibliográficas:
Afeccións
Ten camiño de acceso?: SiEstá cuberto de maleza: Non
Está afectado por algunha obra: Non
Estado de conservación: Regular
Atópase en perigo nestes momentos?:
Onde está localizado
Latitude: 41.996844571706Lonxitude: -7.2143147211082
Empregamos o sistema de coordenadas WGS84


620.000 recursos do patrimonio cultural galego na túa man!





2 comentarios
Oscar Franco says:
Mar 14, 2025
Engado o enlace web ao catálogo do PXOM do concello da Gudiña do ano 2002:
https://siotuga.xunta.gal/siotuga/documentos/urbanismo/AGUDINA/documents/0444ca003.pdf (páxina 4)
José Vieito García says:
Dec 4, 2025
Tellado a tres augas.
O da lenda non é exactamente así. Non sería por falta de espazo (!) senón por falta de acordo entre os moradores dos dous núcleos: a Xestosa (deshabitada desde os anos 1940) e San Lourenzo. Na realidade, a ubicación parece responder tanto á conveniencia dos fregueses de ambos os lugares (distribuíndo algo as distancias), como á “loxica” eclesial de pór os seus elementos e símbolos en lugares preeminentes.